Od Rosemare

Patrzyłam na krajobraz przez okno, obok mnie siedziała Rozalia śpiąc sobie słodko. Ja właśnie wstałam. Całą noc gadałyśmy, oglądałyśmy filmy, śmiałyśmy się, a samego rana wyjechałyśmy z tatą do naszego nowego domu, ale zbyt padnięte usnęłyśmy w aucie. Dostałyśmy się do prestiżowej szkoły. Ja idę na wydział choreograficzny, a Rozia na dziennikarstwo i dodatkowy profil - fotografię. Moi rodzice kupili nam domek na wsi obok miasta, w którym mamy się uczyć... Trochę źle by się jeździło codziennie do szkoły, jak w jedną stronę jest pięć godzin drogi. Podobno autobus podjeżdża po nas rano, a potem odwozi o tej samej godzinie! A jak się spóźnisz to musisz sam dojechać.

     Wracając do domku. Nie wiemy nawet jak on wygląda. Rodzice kupili go dla nas i wyremontowali. Zobaczymy go po raz pierwszy

        - Przerwa - mruknął tata. - Macie dwadzieścia minut.

     Wyszedł z auta i ruszył w stronę stacji

        - Rozia, pobudka, przerwa - dmuchnęłam jej w twarz.

        - Jeszcze pięć minut. Spać mi się chce - mówiła pod nosem.

        - Mamy tylko dwadzieścia minut, nie wiem kiedy kolejne zatrzymanie. Będziesz miałczała, ze chcesz do ubikacji.

        - Nie będę.

        - Tu jest gorąca czekolada!

        - Coo?! - otworzyła szybko oczy. - Chodź szybko! - wyszła z auta. - Muszę wypić!

        - Hahahahaha. Wiedziałam, że zadziała.

Ruszyłam za nią. Zimny wiatr owiał moje nagie nogi  i ramiona. Mój strój nie był odpowiedni do pogody. Krótkie spodenki, cienka bokserka.

Jest koniec wakacji, a na polu wiecznie pada i leje. Jeszcze tylko dwa tygodnie. Tak prawie na rozpakowanie się, zwiedzenie miasta i zakupy na rok szkolny.

         - Jednak musze do ubikacji.

        - Ja też.

     Po załatwieniu swoich potrzeb, zasiadłyśmy z czekoladą.

       - Ale pyszna - powiedziała Roze.

       - Uwielbiam ją, jest taka słodka, nie to co wszędzie.

       - Nigdy takiej nie piłam.

       - Oby gdzieś tam w mieście była taka, będziemy chodzić po lekcjach - uśmiechnęłam się szeroko.

       - Chodź zabierzemy jeszcze na drogę - wyrzuciła kubek.

       - Nawet podwójną zabiorę - ruszyłam szybka do automatu.

 ***

       - Tato, ile jeszcze będziemy jechać? - spytałam.

   Siedzieliśmy już w aucie gotowi do drogi.

      - Jakieś półtorej godziny? Coś koło tego.

   Ruszyliśmy, a ja założyłam sobie słuchawki włączając muzykę i usnęłam.

***

       - Dojeżdżamy! - podskoczyłam na siedzeniu obudzona. - Jeszcze ten zakręt… i... już! 

     Naszym oczom ukazał się drewniany dom z wielkim ogródkiem.